Naukowe podstawy estymacji relatywnej

Jako ludzie z natury fatalnie radzimy sobie z szacowaniem wartości bezwzględnych.

Jeśli zapytam Cię, ile waży dog niemiecki, możesz strzelać, że gdzieś od 40 do 100 kilogramów. To zwykłe wróżenie z fusów. Ale jeśli postawię doga obok chihuahua i zapytam: „Który pies jest cięższy?”, odpowiesz w ułamku sekundy, ze stuprocentową pewnością.

Na tym właśnie polega estymacja relatywna (szacowanie względne), a nasze mózgi są do niej wprost stworzone.

Wyznaczanie punktu odniesienia

Kiedy pytamy programistów: „Ile godzin wam to zajmie?”, prosimy ich o podanie wartości bezwzględnej. Ponieważ proces tworzenia oprogramowania jest pełen ukrytych niewiadomych, takie szacunki niemal zawsze okazują się błędne.

Zupełnie inaczej jest, gdy zapytamy: „Czy ten moduł logowania jest bardziej, czy mniej skomplikowany od resetowania hasła, które wdrożyliśmy w zeszłym tygodniu?”. Wtedy odpowiedź będzie trafiona w dziesiątkę niemal za każdym razem.

Aby to jednak zadziałało, Twój zespół potrzebuje punktu odniesienia (tzw. baseline). Wybierzcie dobrze znane, niedawno ukończone zadanie i przypiszcie mu wartość „3”. Od teraz wszystko inne oceniacie w stosunku do niego. Coś wydaje się dwa razy trudniejsze? Dajecie 5 lub 8. Jest prostsze? To będzie 1 albo 2.

Właśnie po to istnieje planning poker. Nie zgadujemy czasu; porównujemy relatywny wysiłek. Przestańcie pytać o godziny. Odpalcie naszą aplikację do planning pokera online, wybierzcie zadanie bazowe i zacznijcie porównywać.